مهري جون با حس قلقلكي بر سينه هاي خشكيده اش ’لنديد : راهشو بهت مي گم به شرط كه از اين چي چي لا ها برا منم بياره . اين صورتِ « پير كفتالي » ديگه لنگر معامله ي اي پير سگم نميشه , و اشاره ي چشم هاي قي كرده اش را حواله ي دو ستون خاكستري منخرين بيوك آغا كرده بود كه با چشمان افلاطون چوب كهور چرخان بر آتش را برانداز مي كرد . به حال پير سگ تفاوتي نداشت كه قرنها بود شهوتش را از سوراخ شبه فالوسش مي مكيد , با اين حال قول داده بود جنس افسون را پس از كسر يك چارك زرد زعفراني پيش موسيو « ولفگانگ » نقد كند . آدم خوش سانسي بود اين بازارياب پراتونا : با ياري چند اسكناس دلاري ! و برادران زحمتكش شهرداري به معدني غني از مواد اوليه در كنار مشتريان پر شمار اين جهان دست سوم دست يافته بود .

ياري پاها رسيد به تكيه گرگان و افسون كنار علم بيست و چند تيغه ي لميده بر ديوار زانو زد . بلندگوهاي سكوي وسط تكيه صدايي را منتشر مي كرد كه شايع بود حاصل حنجره ي پيوندي يك گرگ به حلقوم خواننده است و جمعيت به طمع اجابت همنوايی می کردند . گرگ بر ارتفاع زوزه مي كشيد و اندام افسون در تواتر تند شونده ضربها منقبض مي شد تا بيهوشي . حق داشتند ؛ آن بدن مچاله توهم اجابت را دامن زده بود . افسون بر موج دستها بالا و پايين مي رفت و لباسها يش به غنيمت كه تسليم به موقع ماهيچه ها به دادش رسيد و جمعيت را پس راند تا در فرصتي كه دستها و دستمالها مشغول سر و صورت بودند آرام بيرون بخزد .

بيرون بخزد و خودش را به مستراح پاركي برساند كه بر خشت رفتنش را انتظار مي كشيد . دقايقي بعد : بلع حريصانه ي كاسه اي بود كه ماده اوليه ي كرم زيبايي پراتونا را ملوث به دمكرده ي مهري جون همراه چاشني خون , پرورده با شبهاي گرسنگي افسون , ساعتي اوهام خوش بيوك آغا و آرزوي جواني مهري جون به هاضمه ي بزرگ شهر مي ريخت .

البته افسون زنده مي ماند تا باز جانوري ممنوع براي پراتونا بپروراند تا از گرسنگي نميرد تا موسيو ولفگانگ موفقترين بازارياب باشد تا چرخ اين چرخه ي ملال آور دست سوم همچنان بچرخد .
( پایان داستان )

                          توسط  : ايليا

حقیــقت

حقيقت آينه اي بود دردست هاي خداوند،

يك روزافتـاد وهـزارتكّه شد. هريك ازما

تكه اي را برداشت وخيـال كرد همۀ آينه

دردست اوست.

از افسانه هاي كهن ايراني

**********

و حقيقت آينه اي بود

در دستـان خــدا

كه روزي افتـــــــــاد

و هزار تكه شد

پس

هريك ازما تكه اي را برداشت

با اين خيـــال

كه تمامي آينه دردستان اوست

پس هركس

درآن نگريست

و خود را ديد

و گمان برد

خداست.

و مردي آمده

از دوردست زمان

با تكه اي از آينه در دستانش

در پي تكه هاي ديگر

امّـــا

آن تكه نيز افتـــاد

و هـزار تكه شد

پس

هر تكه اش را كسي برداشت

با اين خيــال

كه تمامي آينه همين است

كه در دستان اوست

پس هركس

در آن نگريست

و خود را ديد

و گمان برد

...........

         توسط : غلامرضا

آسمان به این بزرگی
زمین را آبی نکرد
اما ان نقطه ی سفید
توانست سفید کند

آسمان به این بزرگی
زمین را سیاه کرد
اما ان نقطه ی سفید
نتوانست سفید کند

روز یعنی کوچک ها هم می توانند
و شب سیاه.......

                   توسط : محمد محمدی